- İki buçuk ay orada kaldım. Çok büyük markalarla çalıştım. Dolce&Gabbana, Patrizia Pepe, Vivienne Westwood, Valentino, Tod’s, Karen Millen, Anne Klein, Fendi, Giorgio Armani gibi markaların tanıtım ve defilelerine katıldım. Birçok ülkede bağlı olduğum ajanslar var. Şimdiye kadar sadece Amerika’ya gitmedim diyebilirim.

- Letonya’ya altı ayda bir gidiyorum, o da annemi görmek için... Türkiye benim evim gibi oldu. İstanbul’a yerleşmeyi çok istiyorum ama en fazla bir ay kalma iznim var. Ayrıca yurtdışındaki ajanslarım da uzun süre kalmama izin vermiyor.

- Tüm tahminlerim tuttu. Nijerya’nın birinci olacağı belliydi. Fotoğraflarda bile farklı bir elektrikleri vardı. Zaten bu yarışmada kim en güzel yürüyorsa, poz veriyorsa, kıyafeti güzel taşıyorsa, birinciliği o hak eder. İyi bir manken podyumda devleşir. Ben de kendimi podyumdayken kraliçe gibi hissediyorum.

- Türkçe’yi hálá çok iyi konuşamıyorum. Başka şeyler söylemek isterken beni yanlış anlamış olabilirler. Kimse hakkında kötü konuşmam, bu işin eksperi de değilim. Kaldı ki Şenay Hanım’ın kendine has bir tarzı var. "At gibi yürüyor" çok çirkin ve kaba bir söylem. Benim ağzımdan kesinlikle böyle bir cümle çıkmadı.

Yurtdışında birçok defileye katıldınız. Türkiye’deki defileler ile yurtdışındakiler arasında ne gibi farklar var?

- Ben birkaç yıl sonra evlenip yuva kurmak istiyorum. Yaşım genç ama aile kurmak için geç kalmak istemiyorum. 24-25 yaşında mutlaka çocuk sahibi olmalıyım. Bence 25’ten sonrası çocuk sahibi olmak için geç...

- Çok küçük yaşta babasız kaldım. Abim, annem ve ben zor zamanlar geçirdik. Sadece annem çalışıyordu. Bazen yiyecek ekmek bile bulamıyorduk. Bütün bir yılı bir pantolon, iki bluzla geçirdiğimi hatırlıyorum. Buna rağmen okulda çok iyiydim. Bir süre sonra abim Moskova’ya giderek çalışmaya başladı. Aklını kullanıp para kazandı. Abim, benim için baba gibidir. Bu yüzden yanımda güçlü bir erkek istiyorum.

- Küçük yaşta yaşadığım olaylar beni olgunlaştırdı. Zaten modellikle yeniden doğdum. Şimdi abim de, ben de annemizin tüm ihtiyaçlarını karşılayabilecek kadar iyi kazanıyoruz. Ben 16 yaşında modellik yapmaya başladım. 17 yaşında da Milano’ya gittim ve aileme yardım etmeye başladım. Çok şanslı olduğumu düşünüyorum.

- İtalya’da zengin bir adam bulup hayatımı kurtarabilirdim. Ama abim benim karakterimi sağlamlaştırdı. O yolu seçenler için ise üzülüyorum. Kolay yolu seçenlerin güçsüz insanlar olduğunu düşünüyorum. Ben böyle çok mutluyum, onların mutlu olduklarını sanmam. Akıllarını kullanmaları gerekiyor... Ben de çok zor günler geçirdim. "Kötü durumdaydık, başka çarem yoktu" diyenleri anlamıyorum. Her zaman bir şeyler yapabilirsiniz. Önemli olan doğru yolu seçmek...

İşin içine aşk girince bunlar düşünülmüyor aslında... Ama yine de yanımdaki erkek yakışıklı ve akıllı olsun isterim. Abim gibi olsun, tuttuğunu koparsın. Benim için gerçekten para önemli değil. Tutku ve aşk olsun yeter.

Hürriyet/Kelebek